به قلم /  داریوش کبیر

                                                                             لید مطلب /  ناصریا

با تمام این اوصاف که سال 84 سال افتضاحی برای موسیقی پاپ بود و ممیزی های وزارت ارشاد مانع از ارائه کارهای در خور توجه از خوانندگان شده بود و سالی بی رونق و کساد برای موسیقی پاپ بود ولی اواخر سال 85 به سالی تاریخی برای هواخواهان موسیقی تبدیل شد .  چهار خواننده ی سر شناس و مطرح موسیقی پاپ با ارائه ی کارهای خود به صورت همزمان( ما دوست داریم بگیم همزمان تا بتونیم همه رو با هم مقایسه کنیم!)دست اهالی موسیقی و مردم را برای انتخاب و مقایسه کارهای این خوانندگان باز گذاشتند. در این یادداشت سعی بر کوبیدن یا تشویق هیچ کدام از آثار نیست . فقط یک دید منطقی به سیر کاری این خوانندگان می باشددر طی این چند سال.

4- قصه نگفته از حسین زمان ( امتیاز آلبوم 45 از 100)

چند سالی بود از حسین زمان خبری نبود . زمانی او جزء خبرسازترین خوانندگان پاپ بود . با این که صدا و سیما باعث ورود و معروفیت او شده بود ناگاه یک مصاحبه از او همه چیز را بهم ریخت.  زمانی که او اجازه پخش آثارش رو در صدا و سیما ندادو فکر کرد که می تواند در آن آغازین سالهای تولد مجدد موسیقی پاپ ، گرفتن یک اسپانسر جز سروش جور کند که قله های شهرت را یکی پس از دیگری فتح کند!! حیف حسین خان اطلاعی از مافیای موسیقی و سازمان موسیقی صدا و سیما نداشت اگر داشت چندین سال پشت درب نمی موند ......

آلبوم قصه نگفته یک آلبوم بیات و بودار است . مثله تمام کارهای قبلی حسین خان زمان . تنظیم ها و آهنگ ها و حتی شعر ها نیز وفادار به همان سبک قدیمی و نچسب امروزی اوست.  هیچ چیز نو و

تازه ای در زمینه موسیقی ارائه نمی دهد. تا مخاطب را با بکر بودن سوژه و ترانه جلب کند .

 کلا آلبوم قابل تعریفی نیست و اگر اهرم تبلیغاتی سروش در سیما نبود این آلبوم به این اندازه هم که فروش کرده فروش نمی کرد .

 امتیاز این آلبوم با ارفاق 45 است. حسین خان در این چهار سر لوزی قافیه را به حریفان قدر خود باخت و مکان چهارم را به هود اختصاص داد. امید که در آینده کارهای قابل توجه تری از او بشنویم.

3- نهان مکن از علیرضا عصار: (امتیاز 60 از 100)

این آقای عصار نمونه ی واقعی در سیر نزولی در ارائه آثار می باشد . علی عصار کوچ عاشقانه کجا و علی عصار نهان مکن کجا!

فقط کافی است چند تراک از این آلبوم را بصورت رندوم گوش کنید تا دستتون بیاد من چی می گیم. من خودم عاشق عصار کوچ عاشقانه بودم و کم و بیش چند تراک از آلبوم های جدید ولی این نهان مکن جز در بحث آهنگ و تنظیم که کار شهداد رو حانی است (با همراه ارکستر سمفونیک لندن) هیچ نشانه ای از سید علیرضا عصار نیست .

حتی دیگر شاهکار بینش پژوه هم آن شاهکار های آلبوم های قبلی عصار را تکرار نکرد .

علی رضا عصار باید به فکر یک شوک و یک تجربه ی تازه در صدا و کارهاش باشه تا دوباره به موسیقی پاپ برگردد و گرنه این کما چیزی جز مرگ هنری برای او ندارد . تمام امتیاز این آلبوم بخاطر آهنگ و تنظیم این آلبوم هست و علی رضا مکانی بهتر از سوم نیافت.

2- وایسا دنیا از رضا صادقی (امتیاز 85 از 100)

نمونه ی کامل پیشرفت موفق . رضا نشان داد استعداد چهره شدن را دارد.  او یه تنه 14 تراک جدید ( چرا جدید ؟ چون نزدیک 4 آلبوم در این 3 سال به نام آلبوم جدبد از رضا به بازار اومد! گرفتید چرا جدید؟)و بسیار زیبا روانه ی بازار کرد.

 تک تک ترانه های آلبوم جدید رضا زیباست . البته باید بدونید رضا زیاد دوست نداره بندری بخونه و فقط بخاطر صحبت هایی که در بندر پشت سرش بود ( یاد ناصر عبداللهی بیفتید.. تمام شایعات پشت سر ناصر از بندر شروع می شد .) این کار بندری را در آلبوم جدیدش خوند که البته از ضعیف ترین کارهای این آلبوم نیز می باشد .

می توان به جرات گفت از بین این چهار آلبوم فقط وایسا دنیا و ماندگارند که می توانند سالها در ذهن اهالی موسیقی و مردم بمانند. پر از ایده های تازه و بکر چه در زمینه ی ترانه و چه در زمینه آهنگ و تنظیم . واقعا تفاوت در کارهای خوانندگان درجه یک مملکت با مقایسه آلبوم هایشان مشخص می شود .

رضا می تونست برا این آلبوم 100 بگیره ولی بخاطر ضعف برخی ترانه ها 85 را به او دادیم . ولی این ارزش کار او را ذره ای پایین نمی آورد .

رضا خودش رو جزء نامبر وان ها ی کشور مطرح کرد . و شاید با رفتن ناصر عبداللهی از میان ما دیگر رقیبی برای او نباشد .

1- ماندگار یادگار زنده یاد ناصر عبداللهی( امتیاز 95 از 100)

حقیقتش نوشتن از این آلبوم سخته . فقط جنبه های فنی آلبوم رو در نظر می گیریم.

 این آلبوم با 9 قطعه ، با 9 ترانه سرا و 6 آهنگساز و تنظیم کننده و 17 نوازنده از پر خرج ترین آلبوم های این سالیان است.

البته زنده یاد عبداللهی در کارهای قبلیش هم همین روال رو و همین وسواس و دقت را داشت و همیشه هم جواب این همه دقت رو می گرفت . او بخاطر انتخاب های هوشمندانه ی خود چه در انتخاب ترانه و چه آهنگساز و تنظیم کننده همواره سیر موفق و صعودی خود را طی می کرد و همیشه انتظارها را از خود به نحو احسن برآورده می کرد..( باید بدونید ناصر برای همین آلبوم حدود 1 سال با بهروز صفاریان کار کرد ولی مشغله ی بهروز به قدری بود که امکان داشت این آلبوم حالا حالاها به ما نرسه! برا همین دی ماه سال قبل همکاریشون متوقف شد .)

این سیر صعودی در مانگار به اوج خود رسید .( اگر می گذاشتند زنده بماند! بماند و بخواند تازه شروع راه بود)

امثال ناصر عبداللهی کم اند که هم آهنگ ساز، هم ترانه سرا و هم شرکت ها بخواهند با او همکاری کنند . و آلبوم ناصر باعث معرفی آنان به مردم بشه. ( که همین شرکت ها چند و چند سنگ انداختند پیش پایش! و مشکلات فراوانی طی این سالیان برایش درست کردند ، که او قید تهران را بزنه و بره بندر! )

او ترانه را خوب می فهمید و خوب و متفکرانه روش آهنگ می ذاشت . چه بسا هرکدام از این 9 قطعه می تواند باعث فروش یک آلبوم بشه...

ناصر در این آلبوم قدرت خودش رو در خوانندگی به رخ همگان کشید .

ابته نمی دونم ولی به نظر من ناصر به یه قابلیت جدید رسیده بود که در ادای کلمات فوق العاده بود . با ادای هرکلمه بدون هیچ مقدمه ای ذهن انسان رو به سمت روح او جسم یا شخص می برد . و در ذهن تداعی می کرد . من این قابلیت را قبلا فقط در صدای سیاوش قمیشی دیده بودم که باعث شد به خواننده گی ناصر قبطه بخورم . کافیه یه بار آلبوم رو گوش کنید و ادای کلمات ناصر رو ببنید . سکوت، دلگیر، گریه، و .... واقعا کارش درست بود ...

وایسا دنیا و ماندگار هرکدام 3 سال و اندی زمان ساختنشون برد (قابل توجه خوانندگان سری خوان!) و طوری شد که الان می شه ازشون به عنوان کارگاه خوانندگی نام برد . و شنیدنش چیزای زیادی رو به خوانندگان می آموزه .

در آخر 2 مطلب . نمی دونم سرنوشت 2 کاره دیگه از ناصر که ترانه سرای آنها روزبه بمانی و سیامک آقایی بود چی شد در ماندگار که طبق گفته ها می گن خیلی شنیدنی بوده ؟؟!!. بی شک این موضوع را از آقای غلامعلی علمشاهی باید پرسید...

و در آخر کیفیت آهنگ ها و تنظیم های آلبوم ماندگار به جد جهانیه و استاندارد بین المللی رو تا حد زیادی داره ... یعنی می تونیم بهش افتخار کنیم ... روحش شاد .

* 2 آلبوم آخر به احتمال زیاد آلبوم برتر سال می شوند./.

                                                                                                به قلم/ داریوش کبیر